O último día do mes de abril, despois de cear, xúntanse os veciños do pobo. Hai que ir buscar o Maio. O Maio é un piñeiro de dimensións fóra das habituais, de máis de 30 metros de altura.
Nos días anteriores, vanse observando os piñeirais dos arredores en busca do idóneo. Cando se localiza, márcase á espera de ir buscalo.
Chegado o día, cóllese un carro de vacas e tirado por tódolos alí presentes, diríxense ao lugar, cantando cancións. Córtase e cárgase no carro.
É unha árbore pesada. O traballo custoso para cargalo faise notar. A parte máis pesada colocarase encima de carro. O demais que sobresae será transportado aos ombreiros de tódolos que acoden a buscalo. O eixe do carro non tarda en "cantar". O peso é moito. Ao unísono, carrexadores e carro cantan as súas melodías. De cando en vez, faise unha parada para beber viño e cantar.
O día un de Maio, a iso das 5-6 da tarde, soarán as campás da igrexa para que todo o mundo acuda. É hora de poñer o Maio de pé de novo. Antes levantábase na Praza da Picota, agora levántanse diante do Concello, moi preto tamén da Picota.
Axudados por cordas e escadas, o Maio comeza a levantarse. No alto, ondeará a nosa bandeira galega.
En Laza somos algo distintos. As tradicións mantéñense por encima de todo.
|
